Pasen (deel 3): de opstanding

reiger

Grote kans dat je niet raadt wat er op de foto staat … een reiger, bovenop een lantaarnpaal. Ooit bedreigd in zijn bestaan, is hij nu in de stad een doorsnee bewoner. En brutaal dat hij is! Ik zie het nog voor me, een paar jaar terug. Het was op de Amsterdamse Albert Cuypmarkt, ergens halverwege, waar de viskarren staan. Toevallig zag ik dat in de verte een vogel aanvloog. Geen twijfel mogelijk: een reiger, met die typische, trage vleugelslag. Hij daalde en streek vlak voor me neer, op het dak van een viskraam. De verkoper pakte een vis en gooide die bovenop. Met een paar snelle bewegingen lepelde de reiger de vis in zijn bek en vloog ermee weg, laag vliegend tussen de hoge huizen. Indrukwekkend, hoe zo’n dier midden in de stadsjungle weet te overleven!

Maar ja, dan krijg je er zelf mee te maken, met dat aanpassingsvermogen, zoals laatst. In de tuin stond een grote reiger, uit het niets verschenen. De eerste indruk was er een van verwondering en bewondering. Maar toen drong het tot me door … hij stond aan de rand van het vijvertje … hij zou toch niet?!? Woedend liep ik naar buiten, maar hij was al gevlogen, en landde op een dak aan de overkant. En wat ik vreesde was gebeurd: weg de goudvissen. Wat een schurk! Mijn prachtige goudvissen, die jarenlang vegeteerden in treurige aquaria, en in deze vijver waren begonnen aan een tweede jeugd! Weg waren ze!

De vijver lag er leeg bij, alsof het Stille Zaterdag was. Maar ja, als de nood het hoogst is, is de redding nabij. In dat kleine Golgotha in de achtertuin, werd nieuw leven geregistreerd. Eerst geloofde ik het niet, die opmerking: ‘Er zitten zwarte vissen in!’ Goedgelovigheid, dacht ik, zo is ooit ook het Monster van Loch Ness ontstaan. Mythevorming door goedgelovigen, een variant op de ‘mannen in witte pakken’, die steevast als fantomen op rampplekken verschijnen. Maar de ‘zwarte vissen’ bleven terugkeren, ook de dagen erna. Daarom heb ik op een avond mijn superbouwlamp van de Gamma gepakt. En ja hoor: zwarte vissen! Klein nog, maar onmiskenbaar. Jonge goudvissen, want die zijn tijdens hun jeugd zwart van kleur. Mooie conclusie: de opgevreten vissen hadden zich voortgeplant!

Maar het was nog niet op met dat Opstandingsgevoel, afgelopen week. Dat kwam door de Holwortel.

 holwortel1

Terwijl honderduizenden mensen afreizen naar de Keukenhof, om te kijken naar de flowers for the millions, vergeten ze de Holwortel, de Corydalis bulbosa. Begrijpelijk is dat wel, want de plant valt niet zo op, en heeft bovendien een zeer korte levenscyclus: tegen de zomer vind je er geen spoor meer van terug, tenzij je in de grond gaat graven en de bolvormige wortel eruit haalt. Ze is een vertegenwoordiger van het geslacht Corydalis, oftewel Helmbloem. Die naam is niet voor niets: de bloem heeft de vorm heeft van een helm. De Holwortel is één van onze ‘stinzenplanten’: door de mens aangevoerd van elders, en aangeplant op landgoederen, boerderijen, oude stadswallen. Vervolgens hebben ze zich, in de luwte van de mens, weten te handhaven. Ja, dat is de Holwortel: wild, met een vleugje mens. De bloemen op de Keukenhof zijn eigenlijk alleen maar op de natuur geprojecteerde menselijke dromen. Nog een leuk weetje over de Holwortel: de zaden, die binnenkort al gevormd gaan worden, bevatten een zogenaamd elaiosoom, een ‘mierenbroodje’, een aanhangseltje dat rijk is aan oliën en koolhydraten. Daar houden de mieren van en daarom slepen ze de zaden weg. Zo kom je nog eens ergens, als Holwortel!

Maar dat terzijde.

Afgelopen week, kort na die affaire met de ‘zwarte vissen’, zat ik op mijn knieën bij een plukje met Holwortels, en maakte bovenstaande foto. Toen kwam er een busje aangereden, dat naast me stopte. Het raampje schoof elektrisch open. Een man, met bruingebrand gelaat, een dikke, zwarte snor en gehuld in een geel-fluorescerend werkpak, keek me aan. Ik las de tekst op de portier: ‘Afdeling Natuur en Milieu’.

Deed ik iets verkeerds?

Maar hij lachte breed tegen me en zei, op vrolijke toon: ‘Mooi hè?’
‘Ja!’ zei ik: ‘Holwortel!’
‘Ja!’ antwoordde hij, glimlachend, ‘Holwortel!’, en reed weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s